Jason Cortez, 25,  Manila, woont op een begraafplaats en is werkloos.

“Mijn dochter Camila is al bijna een jaar oud en ik wil graag dat ze gedoopt wordt. Wij zijn, zoals bijna iedereen in de Filipijnen, katholiek en mijn hele familie is gedoopt. Maar het is meer dan alleen een traditie. Camila is nu vaak ziek en ik neem haar nooit ergens mee naar toe omdat ik bang ben dat er iets met haar gebeurt. Als ze is gedoopt zal ze worden beschermd.

De doop kost drieduizend tot vierduizend peso (50-60 euro). Daar moet ik lang voor sparen, want ik heb geen vaste baan. Ik verzamel blik en glas tussen de graven en soms ronsel ik passagiers voor taxibusjes. Daarmee verdien ik zo’n 300 peso per dag, maar het meeste daarvan gaat op aan eten en drinken. Ik had al bijna 1000 peso gespaard, maar dat heb ik uitgegeven aan kerstcadeautjes. Nu moet ik weer opnieuw beginnen. Maar goed, kerst is ook belangrijk hè?

De meeste mensen die hier op de begraafplaats wonen, dromen van een huisje in een normale woonwijk. Maar dat is erg duur. Bovendien heb ik het hier best naar m’n zin. Zo erg is het niet. Ik vind de doop van mijn dochter op dit moment het belangrijkst. Daarna ga ik misschien wel sparen voor een huisje. Ik geloof wel dat ik mijn kinderen dan een betere toekomst kan geven. Ik hoop in ieder geval dat Camila niet opgroeit zoals ik. Je ziet hier veel kinderen die aan de drugs zijn en stelen. Zo was ik vroeger ook. Ik snoof lijm en zat vaak in de gevangenis. Maar door mijn dochter ben ik veranderd. Ook door mijn vrouw trouwens. Zij is de baas en dat vind ik wel fijn.”

(Dit artikel verscheen eerder in het februarinummer van OneWorld Magazine)